In dit werk toon ik twee gezichten en twee rechterhanden, geplaatst op een rond plateau.
Op het eerste gezicht lijken ze elkaar te naderen, verlangend naar een kus – een versmelting van twee wezens. Maar achter deze ontmoeting schuilt een diepere laag.
De afgelopen jaren waren voor mij allesbehalve eenvoudig. Niet alleen door de coronatijd, die velen heeft geraakt – en nog steeds raakt. Wat me vooral opvalt, is hoe moeizaam communicatie is geworden. De lontjes zijn korter, het luisteren vluchtiger. Digitalisering en sociale media hebben ons verbonden, maar ook vervreemd.
Echt kijken en zien, echt horen en luisteren, vraagt tijd – en die lijkt schaars.
Daarbovenop komt het polariseren. Tegenstellingen worden uitvergroot, nuances verdwijnen. Ik merkte dat mijn verlangen veranderde: het richt zich niet meer op een verre toekomst, maar op het hier en nu. Dichtbij. Letterlijk en figuurlijk.
U kunt meer lezen over de gedachtegang en hoe dit werk tot stand is gekomen.
Mijn blog
